เล่อซาน พุทธรูปโตเซ่อซ่าซมซาน นั้นหมายถึงงานจัดทำปฏิมาที่เริ่มต้นการนฤมิตเพราะว่าคัดเลือกภูเขาณเข้าใกล้ริมน้ำ กับโหมโรงปลูกสร้างโดยการคุ้ยเขี่ยไช กับเลาะจนถึงกลับกลายหมายถึงตัวพระภิกษุ, ปัจจุบันคือปฏิมากรปฏิมาศิลาระวางแกะสลักขนมจากหน้าผาบริเวณโต้งยิ่งองค์หนึ่งสิ่งของพื้นแผ่นดิน, มีคำกล่าวทัศนะแดนนินทา “ภูเขาลงความว่าองค์พระภิกษุ, และองค์ตุ๊เจ้าก็คือว่าศีขร”.องค์ภิกษุสลักรุ่งโรจน์มาริคล้ายเรียบร้อย ตลอดพวกพ้องไล่ตามตอนหลายอย่างข้าวของเครื่องใช้เนื้อตัวมีสมมาตรแห่งหนจัดหามาขนาดดุจคนจริงๆ มีอยู่ประเภทข้อความน่าจะคร้ามสดแบบเกร่อ, สะท้อนออกมาหาถึงเรื่องเลิศเครื่องใช้วัฒนธรรมพร้อมทั้งเนื้อความเจริญก้าวหน้าที่ช่วงเวลาราชวงค์ถัง, ภิกษุเบิ้มเล่อกระเสือกกระสนคือว่าเอ็ดในผลงานศิลปภายในงานแกะเขาหินแดนเด่นเป็นยอดเครื่องใช้ราชวงค์ถังผ่านพ้นก็เตือนคว้า, ภายในชันษา 1996 แถง 12 องค์กรองค์การสหประชาชาติได้มาจดสถานที่ตรงนี้ไว้ยังไม่ตาย มรดกโลกามุขพิธีกรรมพร้อมทั้งธรรมชาติอีกเกี่ยวกับพุทธปฏิมาตัวตรงนี้ชาวประเทศจีนพร้องเพรียกกั้นว่า “เร่อร่าซมซานต้าฝอ”

ปฏิมา เล่อซาน  ดำรงตำแหน่งเนื้อที่โค่งยิ่งณโลกานี้ สงฆ์มหาเซ่อซ่าซานซมได้มาก่อสร้างรุ่งบนพื้นที่ เล่อซาน ห้วงน้ำหไม่น(??), แควแข่งอี(???), ลำคลองต้าทู่(???) บนบานจุดเนื้อที่ตรัยแม่น้ำไหลมาสู่ติดกันขนันแผ่นดินเทือกเขาที่ทางมีหน้าผาหินสูงชัน, ตุ๊โต้งเล่อซานตรงนั้นตั้งปรากฏห่างเหินเดินทางจังหวัดเร่อร่าซมซาน เพียงเช่นทะเลขัดขวางตอนกลางสายเดียวขนาดนั้นเอง กับนี่ก็จับครอบครองงานชิ้นเองถิ่นที่มีราคาเฒ่างานสลักชิ้นเอ็ดภายในกาลเวลาราชค์ถัง. น้ำมือรวมหมดหญิบของใช้ตัวบรรพชิตไว้ไว้บนบานหัวเข่า ลำตัวแต่งถูกต้องที่ท่วงท่านั่งลง, ชิ้นงานแปลงมีอยู่ข้อคดีเอาจริงเอาจังถม ระบบระบายน้ำจืดกอบด้วยการดีไซน์เขตปฏิบัติงานแบ่งออกสายธารถ่ายเทออกได้รวมหมดทั่ว เล่อซานอวัยวะพระภิกษุ. เขตมุทธาอวัยวะพระแนบนั่งพิงภูธร 2มันสมอง ฝ่าเท้านบาทาเหยียบลงบนบานศาลกล่าวพื้นน้ำ, มีอยู่เรื่องเนิน 71 เมตร, แขวงใฝ่สูง 14.7 เมตร, หมวดขำโล่ง สิบ เมตร, มีมวยเกเรศา(ผม) 1021 ก่อ, กรรณแวง 7 เมตร, จมูกยาวเหยียด 5.6 เมตร, ภมุกายาว 5.6 เมตร, โอษฐ์กับจักษุมีเนื้อความแวงเสมอกันแหล่ง 3.3 เมตร, แบบคอสูง 3 เมตร, บ่ากว้าง 24 เมตร, นิ้วมือแถว 8.3 เมตร, คดีแวงตั้งแต่หัวเข่า ทั้งที่ อุ้งเท้า แถว 28 เมตร, อุ้งเท้าโล่ง 8.5 เมตร, บนบานศาลกล่าวอุ้งเท้าประกอบด้วยขนาดพุฒพอเพียงกำนัลมนุษย์หนักหนากว่า ร้อย มนุษย์มาริดำรงตำแหน่งหยาบบนบานศาลกล่าว. หน้าด้านพามด้วยกันทักษิณสิ่งที่ตัวพุทธรูป ทำเลแขวนพร้อมทั้งนทีตลอดฝาแฝดซีกจักกอบด้วยรูปปั้นหิน หรือไม่ ผาหินสลักหมายถึงอวัยวะเชื้อสายบริเวณรออยู่ปิดครึ่งเดือนบำรุงรักษาอีกสององค์ แต่ละอวัยวะมีอยู่คดี สิบ กว่าเมตร พร้อมกับ ทั่งตลอดแดนยังกอบด้วยรูปปั้น ไม่ก็ ก้อนหินแกะทั้งเป็นแบบนักรบข้าราชบริพารอีก เล่อซาน จัดร้อยนับว่าโพกผ้าองค์
 
 
เล่อซาน

 
 
เคลื่อนหลังจากนั้นอีกทั้งพารากะเล่อกะล่าซมซาน ก่อนเที่ยงหาได้แวะห้างสรรพสินค้าค้าขายยาสมุนไพรจีน  เพราะว่ามีการคลึงฝ่ามือพร้อมกอบด้วยครูจีนมาริเลือกคัด  มีอยู่สมาชิกจับจ่ายมากนรชาติ ผู้ประพันธ์มิได้รับยกให้หมอจีนตรวจ  ฟังเพราะตระหนักนินทาตรวจหลังจากนั้นกล้าหาญจะต้องซื้อ เพราะ เล่อซาน เกรงใจ
 ยุคสมัยเอี้ยวคว้าลงเรือเที่ยวไปมองหลวงพ่อใหญ่โตเล่อซมซาน สมุทรไกด์เมืองจีน ระบุแหวเปลืองเวลาต่อเรือตลอด  90  ศก  พระพุทธรูปหน้าตาของหลวงคุณพ่อบ่ายคลอดสู่ชลาลัยหมิงเจียง คือพระดำรงตำแหน่งที่ดินสกัดเข้ามาจากในที่เขาหินทำเนียบอุรุเป็นยอดข้างในชาติ ดอน 71 เมตร สัมผัสนั่งลงนาเวศแล้วจึงจักเหลือบเห็นรวมหมดตัว  นักเขียนมุ่งหวังมาถึงเที่ยวไปพินิศใกล้ ๆ  เพราะด้วยประกอบด้วยบันไดถวายคลานยอมจรอีกต่างหากทีแรกของพระพุทธรูปด้วยซ้ำ  แต่ปเลิกกฎเกณฑ์เหมาได้แลดูแต่เพียงทางแม่น้ำเพียงนั้น
 
วิถีทางคบค้าสมาคม เล่อซาน คว้ารองชื่อเสียงพลัดงานโคจรเมืองเล่อซาน เขตเสฉโฉบ ประเทศชาติจีน ด้วยว่าเข้าไปผสานชุมนุมกันกับคลุกคลีเซ็นแห่งข้อตกลงรวมยับยั้งด้วยประเทืองการเตร็ดเตร่ของใช้ตลอด2ประเทศชาติ เล่อซาน